اعترافات اجباری تلویزیونی در سال ۲۰۲۳

جمهوری اسلامی از بدو برپایی در سال ۱۳۵۷ از «اعترافات تلویزیونی» به‌عنوان ابزاری تبلیغاتی با هدف ایجاد ترس و توجیه احکام سنگین برای فعالان سیاسی و مخالفان خود استفاده کرده است. این‌گونه اعترافات پس‌از شکنجه جسمی و/یا روانی، نگهداری در سلول انفرادی به‌مدت طولانی، تهدیدها یا وعده‌هایی مبنی‌بر تخفیف در مجازات و تهدیدهایی علیه اعضای خانواده اخذ می‌شوند. این اعترافات اغلب پس از دستگیری، درپی اعتراض عمومی به یک حکم، یا بلافاصله قبل یا بعد از اعدام به‌عنوان ابزاری برای کاهش واکنش‌ها پخش می‌شوند. پخش اعترافات اجباری قبل از محاکمه، نقض آشکار حق متهمان برای محاکمه عادلانه و بی‌گناه فرض‌شدن تا زمان اثبات جرم است.

تصاویر برگرفته از اعترافات اجباری تلویزیونی برخی از اعدام‌شدگان در سال ۲۰۲۳- ردیف بالا از راست: صالح میرهاشمی، سعید یعقوبی، مجید کاظمی؛ ردیف میانی: سرکوت احمدی، محمدمهدی کرمی، سیدمحمد حسینی؛ ردیف پایین: محمد رامز رشیدی،محمد قائدی‌نسب، شهروز سخنوری.

ازمیان زندانیان سیاسی اعدام‌شده در سال ۲۰۲۳، اعترافات تحت شکنجه محمدمهدی کرمی، سیدمحمد حسینی، سعید یعقوبی، مجید کاظمی، صالح میرهاشمی و سرکوت احمدی قبل از شروع هرگونه روند قانونی پخش شد. 

نه‌تنها از اعترافات اجباری در محاکمه به‌عنوان دلیلی برای اثبات جرم استفاده می‌شود، بلکه متهمان اغلب تحت تهدید و اجبار، وادار به تکرار روایت‌های دروغین در دادگاه هم می‌شوند. هنگامی که متهم مجرم شناخته شد، اعترافات اجباری او بار دیگر به‌عنوان ابزاری تبلیغاتی برای توجیه حکم اعدامش مورد استفاده قرار می‌گیرد. این روال مرسوم درمورد احکامی بوده است که خشم عمومی را برانگیخته‌اند، ازجمله درباره متهمان پرونده کرج (محمدمهدی کرمی و سیدمحمد حسینی) و پرونده خانه اصفهان (سعید یعقوبی، مجید کاظمی و صالح میرهاشمی). اعترافات اجباری پس‌از اجرای حکم نیز برای توجیه مجازات غیرانسانی اعدام پخش می‌شود.

در ۱۹ ژانویه ۲۰۲۳ (۲۹ دی‌ماه ۱۴۰۱)‌، پارلمان اروپا با تصویب قطعنامه‌ای، «سیاست جمهوری اسلامی در زمینه اخذ اعترافات اجباری با استفاده از شکنجه، ارعاب، تهدید اعضای خانواده یا سایر اشکال اجبار، و استفاده از این اعترافات اجباری برای محکوم‌کردن و صدور حکم برای معترضان» را به‌شدت محکوم کرد.[1]

پانویس:

[1]  https://www.europarl.europa.eu/doceo/document/TA-9-2023-0016_EN.html