اعدام‌ها به‌ اتهام تجاوز و تعرض جنسی در سال ۲۰۲۵

تجاوز و تعرض جنسی از جمله اتهاماتی‌اند که طبق قانون مجازات اسلامی و در تناقض با قوانین حقوق‌بشری بین‌المللی، مجازات اعدام به‌دنبال دارند. در سال ۲۰۲۵، دست‌کم ۳۷ مرد به اتهام تجاوز اعدام شدند. این آمار در سال‌های ۲۰۲۴، ۲۰۲۳، ۲۰۲۲ و ۲۰۲۱ به‌ترتیب ۲۲، ۲۰، ۲۳ و ۱۰

 در ۲۰۲۴، ۲۰ نفر در ۲۰۲۳، ۲۳ نفر در ۲۰۲۲ و ۱۰ نفر در ۲۰۲۱ بود. همانند سایر اتهامات منجر به اعدام، گزارش‌هایی از شکنجه و اعترافات اجباری علیه متهمان در این پرونده‌ها نیز وجود دارد. به‌دلیل فقدان شفافیت و همچنین تابوهای اجتماعی، اطلاعات مربوط به پرونده‌های اعدام در ارتباط با تجاوز، معمولاً تنها از طریق منابع رسمی منتشر می‌شود.

حقایقی درباره اعدام‌های مرتبط با تجاوز در سال ۲۰۲۵

• دست‌کم ۳۷ نفر به اتهام تجاوز اعدام شدند.
• ۱۶ مورد از این اعدام‌ها را منابع رسمی اعلام کردند.
• ۳ نفر از اقلیت کرد و ۲ نفر از اقلیت بلوچ در میان اعدام‌شدگان بودند.
• ۸ نفر از اعدام‌شدگان به اتهام تجاوز، شهروندان افغانستان بودند.
• یک مرد که رسانه‌های حکومتی او را «اتباع خارجی» معرفی کرده بودند در میان اعدام‌شدگان بود.
• ۲ مورد از این اعدام‌ها در ملأعام اجرا شد.

اعدام‌شدگان به اتهام تجاوز

نعمت مجیدزاده

نعمت مجیدزاده در سال ۲۰۲۳ به اتهام تجاوز بازداشت شد و تحت شکنجه قرار گرفت تا به این اتهام اعتراف کند. یک منبع آگاه به سازمان حقوق بشر ایران گفت: « پرده گوش سمت چپ او در اثر شکنجه در دوران بازداشت پاره شده بود و گوش چپ او ناشنوا بود و او در طول این مدت در زندان داروهای اعصاب و روان مصرف می‌کرد.» نعمت مجیدزاده روز ۲۹ آبان ۱۴۰۴ در زندان مرکزی سمنان به دار آویخته شد.[1]

یاسر قریشی و محمدرضا نیک‌جویان

یاسر قریشی و محمدرضا نیک‌جویان در ارتباط با یک شکایت تجاوز بازداشت شدند. منابع آگاه به سازمان حقوق بشر ایران گفتند: «یاسر و محمدرضا به همراه دوستشان در ماه محرم به خانه دختری رفته بودند. مرد سوم کسی بود که به دختر تجاوز کرد، اما بعداً آزاد شد و در عوض یاسر و محمدرضا اعدام شدند.» بر اساس گزارش رسمی، شاکی پرونده شکایت خود را ثبت کرده بود. شعبه دو دادگاه کیفری یک استان مازندران، یاسر قریشی و محمدرضا نیک‌جویان را به اعدام محکوم کردند و روز۲ دی ۱۴۰۴ در زندان قائم‌شهر به دار آویخته شدند.[2]

[1] https://iranhr.net/fa/articles/8369/

[2]https://iranhr.net/fa/articles/8482/